پرستاري از مجروحان و کمک به ناتوانان، در فطرت و نهاد هر انساني وجود دارد که حاکي از اهميت آن در زندگي اجتماعي است. سيره رهبران الهي نيز همواره بر اين بوده که در ميدان انجام کارهاي پسنديده، گوي سبقت را از همه انسان ها بربايند و انسان کامل عصر خويش و الگو براي آيندگان باشند تا بدين ترتيب، بزرگ ترين مشوق انسان ها در عمل به نيکي ها گردند. يکي از کارهاي نيک ،« پرستاري» از بيماران است و رهبران الهي نيز بدان همت مي گماردند.

 نُسَيبه، پرستار با ارزش

تاکيد اسلام بر بزرگداشت کار پرستاري و سفارش به انجام آن، باعث شده بود که بسياري از اصحاب رسول خدا اعم از زن و مرد، به اين کار اهتمام ورزند.«نسيبه» يکي از زنان صدراسلام است که با پيامبر (ص) بيعت نمود. وي بيشتر روزها روزه دار بود و از عبادت خداوند غفلت نمي ورزيد. اين زن شجاع و با شهامت،‌ در جنگ هاي احد،‌ حنين، ‌حديبه و يمامه شرکت داشت و همواره مشکي بر دوش مي کشيد و خورجيني نيز در برداشت و هر جا تشنه اي مي يافت و يا ناله مجروحي را مي شنيد، ‌بي درنگ بر بالينش حاضر مي شد. وظيفه او، ‌رساندن آب به سربازان و نيز مداواي زخميان بود.

 حضرت زينب (س) پرستار نهضت و انقلاب حسينى

حضرت زينب (س) در سال پنجم هجري از مادري چون فاطمه زهرا (س) متولد شد و در دامان ايشان، پيامبر اسلام (ص) و حضرت علي (ع) پرورش يافت. يکي از سيره هاي عملي زندگي اين بانوي الهي، پرستاري و دست گيري از حال بيماران و درماندگان بود. اتفاقات سختي که در طول حيات سراسر مرارت بار ايشان رخ داد؛ همچون بيماري مادر بزرگوارشان، ضربت خوردن پدر، مسموميت برادر و بالاخره حادثه بزرگ کربلا، زينب را به عنوان الگوي پرستاران معرفي کرد و سالروز ولادتش، به عنوان روز پرستار برگزيده شد.

پرستار بزرگ صحراي کربلا، در آن روز سخت، وظايف سنگيني به عهده داشت: تقويت روحيه مجروحان و خانواده شهيدان، رسيدگي به بازماندگان و کمک به اطفال. هم چنين ايشان به مراقبت از حضرت سجاد (ع) نيز که در بيماري شديد به سر مي برد، مشغول بود.

حيف است زينب سلام الله عليها را تنها پرستار بيمار بخوانند زيرا پرستارى از بيمار يکى از کوچک‏ترين مسؤوليت ‏هاى حضرت زينب سلام الله عليها بود، و هر چند پرستارى وظيفه سنگين و ارزشمندى است و پرستار متعهد بايد با صبر و حوصله، تحمل هر نوع ناملايمات براى انجام خدمتش ‏بنمايد و چنين کارى از عهده هر کس برنمى‏آيد ولى با اين حال ‏مقام زينب کبرى سلام الله عليها، آن‏قدر والا و عظيم است که او را پرستار نهضت و انقلاب حسينى بايد بناميم، زيرا اين پرستارى به مراتب مهم‏تر و سرنوشت‏ سازتر از پرستارى بيمار بود. زينب نقش نگهدارى از قيام خون بار حسينى را بر عهده داشت که ‏قطعا اگر او اين بار را بر دوش نمى‏گرفت، خون سالار شهيدان حضرت اباعبدالله الحسين صلوات الله عليه پايمال مى‏شد و بسيار دشوار بود که نهضت ابى عبد الله عليه السلام به مردم‏ اعلام و ابلاغ گردد و شايد بدون اسارت خاندان رسول الله وپيش‏تازى عقيله بنى هاشمى عليها السلام در رسوا نمودن هيئت‏ حاکم، و تبليغ او از انگيزه قيام برادرش، يزيديان به هدف پليد خود نائل مى‏آمدند و نام رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم را نه تنها از مناره‏ هاى مساجد بلکه از تاريخ، پاک و محو مي ‏کردند و اين بود نيت ‏شوم آنان.

حضرت زينب عليها السلام با مجاهدت و قيام شجاعانه خويش در برابر زورگويان و هم‏چنين فريب ‏خوردگان زمانش، آن چنان از قيام امام حسين عليه السلام دفاع کرد که ‏تا قيام رستاخيز، همانند او نه در مردان و نه در زنان، وجود ندارد و اين نام جاودان و مقدس براى هميشه با عظمت ‏بايد برده شود.

عقيله بني هاشم عليها السلام در پس آن مصيبت ‏بزرگى که «تصغر عندها المصائب‏» آن چنان ‏بار سنگين پرچم ولايت را بر دوش گرفت و در برابر کفر و زندقه‏ ايستاد و سخنرانى کرد و خطابه خواند و مردم را بيدار کرد و حرکت را در مردگان آغاز نمود که از آن جا حرکت توابين و ديگر حرکت‏هاى اسلامى آغاز شد و تا امروز و فردا و فرداها، آثار اين ‏حرکت عظيم زينبى، هويدا است و به برکت اين بانوى بزرگوار و قيام مبارکش، هم‏چنان بيرق‏هاى خونين عاشورا به نشانه روز انتقام مظلوم از ظالم، در سراسر جهان افراشته مى‏شود زيرا زينب کبرى سلام الله عليها بود که پيام ‏خونين حضرت اباعبدالله الحسين عليه السلام را به تمام نسل‏ها و عصرها رساند.